شـــــعـــــر م.آرمــــــــان

نام شعر: ســــاقیان ِ ُمنَــــوّر

manamensan — Sun, 25 Oct 2009 19:58:18 GMT

شکفته , باز

قندیل ِ ُمدَورِ مهتاب

در ترانه ی باد.

امشب

در این کرانه ی مجذوب

دراین تنیده ی مست

رخ سار ِِ لاله گون ِ دختر ِ راز ها و ناز

با التهاب ِ رمیده ی دریا

در فکر من

نشست.

امشب

به ساحل و آب

ای رباب ِ ستوده

ای چنگی ی شتا ب

شکن شکن آواز ِ شاهی ِ من را

با ناز خود

بساز....

با شوقِِ خود بزن

به عصیان

که ساقیان ِ ٌمنَــور ِ هفت پرده را

با لاف ِ رذیلانه ی اندوه

کاری نیست!

امشب

ِبُبر به تیغ ِ کنایه

رگهای کهنه شعر را

بنوش

از شراب پر درد خون با تحرک من!

بگیر

این عذاب ِ عقیق رنگ ناب را

بدست خود!

امشب کنار ساحل آشوب

تنها

به یاد تو

جام ها شکسته ام بسی

آه

با این روایت ناقص

به پایان نمی رسی...

شکفته , باز

قندیل ِ مدور ِ مهتاب

در ترانه ی باد....

م.آرمان

فروردین 88

آرمان نامه: شعر نیمایی در گرته ی سحر

manamensan — Sat, 29 Aug 2009 11:24:18 GMT

در گرته ی سحر

نیلوفران به خاک

بی رنگ خفته اند

در ساحت بهار

باغم که برده است؟؟؟

در خواب بی بهار

* * *

در شهر بیخودی

من در خودم گم ام

با روح بی قرار

از تن کنم فرار...

من را رها کنید.

تا کوچ من به یک

پرواز سر شود...

از م.آرمان

میرزانژاد

پيشــــــــــآهنگ ِ ويــــــــــــراني ِ کــــــــــــــــور ِ راه...

manamensan — Thu, 13 Aug 2009 21:10:18 GMT

نقدی بر تلـــخ خنده ی عظیم نشریه سخن گستر!!!

موضوع : کــــــــتاب این روشنای نزدیک یا دور؟؟؟؟؟ (جایزه ادبی ایران

بينش مبالغه آميز و خطايي نيست اگر صريحا بگويم: آنچه از اين مجموعه ي نامتجانس و بدوي پيش چشم من است . شکل جنيني و نارسي از معيارهاي نامعلومي مي باشد .

که براي گزينش اين آثار تعيين شده و سريع به حيات آمده است . در صورتي که لزومي نداشت چنين شتاب زده کتاب بسته شود؟!

به شدت پايه هاي لرزان اما ابهام آميزي در اين کتاب نشو و نما مي کند . بي ترديد از حيث موازين علمي و ادبي تساهل موجود عيب کمي نيست .

براي من تصوير اوراق اين چند جلد در حين خوانش و نحوه ي انتخاب اثر شما مثل اين است

که شما بي سبب خواسته باشيد صداي بچه هاي کودکستاني را با ديدن چند "جعبه ي بي شکلات" تحريک کرده و با جلو کشاندن آنها لذت خاصي برده و منفعت در آمد زايي کسب کرده باشيد

اما اين شلوغي براي من بازي ِ آبرومندانه نيست و نخواهد بود .در حاليکه مي توانستيد به همان حوالي با در نظر گرفتن چند نويسنده و شاعر تازه کار اکتفا کنيد .

و قدرت علمي و شدت قريحه و ذوق گروه ديگر را که محتاطانه به ادبيات نگاه مي کنند و در اين

کتاب الي ماشاالله بسيار محدود هستند را از اين مجموعه نا مرتب جدا کنيد!

اما سوم شخصي زبان در اورده و مي گويد: منفعت و متعلقات و اجزاي آن که مرز و قانون نمي شناسد

و بدبختي در همين جاست .

و فاجعه مگر چطور اتفاق مي افتد ؟ با همين فکرهاي بدون تميز و خودخواه و سود جو - اتفاقش قابل پيش بيني است . يا شما بخوبي مي دانيد و يا شايد ندانيد که نمي دانيد

واين خود مصيبت چند آور ِ ديگري است که شما علنا در گرد آوري کتاب به آن دست يازيده ايد...من با سازگاري و هنجار عده ي کثير اما خاموش اين کتاب کاري ندارم .

اين گروه ناشناخته وسيله ي تجاري ي مستحکمي را براي ناشران تهيه مي کنند و در شرايط ضد ارزشي اين المان ها تقويت بيشتري پيدا مي کند و با اين گروه تازه به حيات در آمده ! که تشنگي ِ جانسوزي در شهرت داشته و خواهند داشت چون در ابتداي نا پخته گي هستند و هر کدام از آنها اگر مقصر و گناهکار تلقي شوند

طبعا بايد دادگاهي با داور ِ قهار و با اطلاعي وجود داشته باشد . که وا تاسفا در اين کتاب هيچ ردپايي از شخص قاضي و تحکم و دستور او پيدا نيست . در اين بي دادگاهي ِ پايان ناپذير وکسالت بار براستي چه کسي هيزم بدست گرفته و از آتش هاي کوچک - جهنمي ساخته که خشک و تر و سوزاندن ِ انها در اين کتاب بي معناست؟؟؟

من از قصد هم که شده کنجکاوي ِ بدبيانه ي خودم را با سوالاتي که طبيعتا براي آن جوابي نيست - بيان مي کنم و اين انتقاد بجا و نابخشودني در واقع دوستي ِ نايابي است که از خيل بي شمار مشارکت کنندگان اين کتاب يک نفر به آن بها بدهد و چيزي درباره اش بنويسد. بنابراين در نفس عمل من ترديدي نداشته باشيد...

1_ آيا اجبار لاينفکي در ميان است که ما اغراق را با دروغ محض در پيش چشم و عقل مخاطبانمان اشتباه

بگيريم؟؟؟ و از آغاز به شخص دعوت شونده - بگوييم که شما در اين کتاب راه يافتيد در صورتي که اگر قرار از راه يافتن باشد از 5300 اثر به گفته ي خودتان اعلام شده پنج هزار نفر راه يافتند ؟؟؟؟

2- آيا بدون چالش - ملاک گزينش تا اين ميزان افسارگسيخته و نا مرتب بود؟ که هر کس هر اثري فرستاد چاپ

شود ؟ اگر اساس کار چنين فرمايشي و بي قيد بود پس چرا ""نام منتخب"" را در ابتداي کتاب مطرح کرديد و مي کنيد؟؟؟

شما در همان قرار دادنامه ی تصنعی- یک بی قیدی ِ مصرانه ی دیگری را بزرگ کرده اید:

انتشارات متعهد می شود که کتاب را در قطع رقعی و با حد اقل 112 صفحه ی رنگی با کاغذ خارجی و جلد مقوای گلاسه منتشر سازد !!!

این خطا ی بدیهی شما - ذهن یک دروغ گو ی ماهر را هم آشفته می کند چه برسد به دیگر اشخاص که لزومی در این تعهدات بی پایه نمی دیدند !

من سوال بعدي خودم را چنين مطرح کنم و نيازمند بيان يک تمثيل شاعرانه در اين ماجراي آشفته هستم .

آيا شما بايد در تيمارستاني که ديوانه هاي مادر زاد و بي کار با غل و زنجير ودرد به جان يک ديگر افتاده و

کسي جلو دار آنها نيست به دنبال شخصيتي فکور بگرديد؟ که کتاب بدست گرفته و دقيق مطالعه مي کند؟؟؟

البته در همين مجموعه شما اين گونه مريض ها ي محتاج به درمان و آموزش در کمال ناباوري وجود مادي خودشان را به من اعلام مي دارند! بعضي از اين بندگان بیچاره و اسیر نام وننگ - مستعد ديوانه گي و شوريدگي ِ دروني نيستند اما اداي ديوانه ها را در مي آورند بي انکه بدانند فشار و تنگي زندگي است که موجود را ديوانه مي کند نه زور زدن و تقليد نويسندگي از اين و آن!!

من نمي دانم شما چرا تيمارستان ها و کودکستان ها را در سر گذر و با تفریح خود اساس بی هدف انتخاب هاي مشکوک خود قرار داديد؟؟؟

که جريان چنين جربان ناپذير باشد!!!

3- اما سوال ديگر من اين است آيا شما در عقد قراردادنامه اي که با شخص شاعر و نويسنده بسته بوديد و نسخه ي مکتوب آن "نزد همگان "محفوظ است .

مگر نام کتاب را " دايره المعارف شاعران و نويسندگان ايران " معرفي نکرديد؟؟؟ فکر نمي کنيد شخص طرف معامله از نظر مسائل حقوقي با اين :دروغ ناخوشايند"حق شکايت از مجموعه ي گردآورندگان آن را دارد؟؟؟

فارق از اين مسئله ضايع - يک مشکل نقيظه دار ديگر هم به طرز عجيبي به عيوب ديگر کتاب مي افزايد

باز مشخص است که ميزان حساسيت هاي ضمني و رموز حسي و مباينت علمي در اين کتاب بشدت نزول کرده است

و چه کسي مسئوليت تا م و تمام آن را بر عهده مي گيرد؟ شما در همان عنوان کتاب که مي تواند سرمشق و خط اصلي را به خريدار بدهد يک اشتباه بزرگ ديگر کرده ايد

به دور از انچه در قرارداد نامه آورده ايد تمام نويسندگان وشاعران موجود در اين کتاب ِ نمونه ! از صنف جوان ما نيستند؟ چه لزومي دارد در سطح کتاب چنين معرفي شود؟؟؟

نمونه ي بارز آن جلد اول کتاب صفحات - 8 -12-20-26-30-42-52-68-82-112-114-124 و غيره.....

آيا من بايد بدون جنبه ي عقلايي کار به خود بقبولانم که انتخاب ِ نظير به نظير شما در ست بوده است؟؟؟

آيا بايد پذيرفت که کتاب در شرايط ايده آل و بي بديلي وارد بازار شده است؟؟؟

و فکر هاي سالم و مترقي با فنون و تکامل علمي در ادبيات تعارفي ما- همه ساکت نشسته و عيبي موجود نيست؟؟؟ و کسي حرف حساب ندارد؟؟؟

نه دوست گرامي آقاي سراجي ! ما در وضعيت مطلوب و آرمان گرايانه اي زندگي نکرده و شعر

نمي گوييم . اگر چنين جاي بي همتايي براي استعداد ها و ذوق ها وجود داشت
شما هرگز براي رفع اين عقده هاي گره در گره ي دراز مدت - که در جامعه ي ضد ارزشي ما -

مثل خوره - جاني - براي اظهار و اعلان افکار مختلف نگذاشته است دست به چنين ايده اي نمي زديد!!!

اصولا فقدان لوازم اقتصادي و سياسي که فرصت کمتري براي تحليل شخص هنرمند - براي خودشناسي د ر اين دنياي ماشيني و آشوب ناک مي گذارد...
و حوادث با خطر خود بر روان و طرز و طريقت نويسنده تاثير گذار است شما در جريان اين فضاي ويران گر و

فقير هستيد کساني در همين مجموعه هستند که خود نمونه ي انکار ناپذير آسيب پذيري جمعي مي با شند .

وباز براي تاکيد مي گويم اين معني را با هر ذهني که تفسير کنيد تنها مي توان گفت شدت و ضعف آن مطرح است

اما رد خور ندارد که ما در حال وروز درخشان و مسالمت آميز و طبيعي زندگي نمي کنيم! و بازتاب جريان هاي زندگي ما در آثار ما بي تاثير نيست . با کمي درنگ که مستلزم واکاوي و تجسس و ترقي در هنر امروز است بايد بگويم: وقتي بحث از گروه " منتخبي " از هنرمندان است عده ي محدود و منحصري به جايگاه رفيع و شايسته شان دست مي يابند؟؟؟

و اين جا است که بايد و بايد کيميا شناس ِ مجربي در ميان باشد که بتواند در نگاه ناظرين عام و خاص سره را از ناسره تشخيص بدهد تفاوت سنگ و گنج در همين شناخت وماهيت و کاربرد و منزلتش است .

لاغير چه نياز مبرمي مطرح است؟ من نمي دانم چرا اين موجودات حيرت بر انگيز و مفيد د ر تهيه و تدوين اين کتاب کمرنگ شده اند باز منظورمن آن آقاي مجهول الوهيت نيست

که طي چند ماه از درجه کارشناسي ارشد به دکترا نائل شده اند

هيچ پديده ي فکاهي وجود ندارد که عقل را عاجز نکند و بيننده را به خنده در نياورد
شما باعث خنده ي زیرکانه ی من شده ايد! این کار که کارستان هم نیست .در ميان بعضي از زندگي نامه ها به افسانه هاي قديمي و خنکی شباهت دارد . که می بایست جدی نگرفت و فراموشش کرد

ارجاعات برون متني و غير مانوس و اغتشاش آميزي به شکل عاميانه
به چشم مي خورد که گاها "غلط املايي" را مي توان تورق وار در آن ديد
براي مثال

جلد سوم ص 188 سطر 8 -بجاي نشست ادبي- نشت ادبي

جلد سوم ص 134 سطر 5 بجاي رهايي - رهاي

اما در سطور اين کتاب - نظمي مشخص در ميان نيست گاها مي بينيم که در عرف کلام از" نوع گفتاري يا

محاوره" نوشته به طرز نوشتاري تبديل مي شود سوال اين جاست

اين معيار تعيين کننده ي علمي در يک نوشته بر عهده ي چه کسي است ؟ مثال مي آورم

جلد سوم در صفحه ي 212 سطر 6 - نگارنده مي گويد: ( در دبستان رودکي يادم هست که هر وقت باران مي

آمد ما را تعطيل "مي کردند" که زير آوار "نريم" ) جلد سوم

صفحه ي سوم 136 سطر 7 که از عرف نوشتاري به گفتاري مي رود (به نظرم چيزي زيباتر از ترانه وجود نداره -

وبلاگ دارم )در پايان بايد بگويم

آنچه من به شرح وبسط آن اکتفا کرده ام تمام معايبي نيست که وجود دارد زيرا وقت اين مبارزات دائمي و

سازنده براي من هميشه مهيا نيست

فقط مي توانم اين عيوب و خرابي چند منظوره را در يک ضرب المثل قدیمی و تکراری به خاتمه برسانم

تو خود حديث مفصل بخوان از اين مجمل

----------------------------------------------------------------------------------------------------
در باره ي کتاب ِ آواز هايي که باد برد- بهتر بود مي گذاشتيد" آغازهايي که باد آورد

نظر ی درباره ی این کتاب و نظیر این کتاب ها ندارم جز این که کتابهایی را خوانده ام که نطفه نبسته در عالم

هنر سریعا سقط می شوند

برایتان متاسفم

م.آرمان -میرزانژاد

1388-4-16

manamensan — Sat, 04 Jul 2009 21:25:18 GMT

شعری برای نداهای خونین سرزمینم

کلیک کنید!

--------------------------------------------------------------------------------------------

هزار ~~زبان~~ ِ بی صدا

و اما سوم شخص غایبی وجود دارد که با کنجکاوی ی جسورانه ای از من می پرسد:چرا مردم به جریان های مفصل و خسته کننده ای که در شعر از "درد خودشان" حکایت می کند غالبا بی نظر هستند؟

باید مآل اندیشانه موضوع را وارسی کرد هرچند تازگی ندارد و در تاریخ جامعه شناختی عصر ما همیشه یک عده در میان روشنفکران و شاعران و نویسندگان - راه بی دردی را نامنصفانه طی کرده اند
اما در عاقبت درکدام ناکجا آباد ماندگار شدند؟
من عادت ندارم سوال را با سوال جواب بدهم .اما این بار اول هم نیست که من در کنه این سوالات که
ثمری جز اتلاف زمان و نیروی خود نمی بینم. اما دوست ناشناسم - که من خوب پو یایی تو را دریافته ام. کوتاه برایت می گویم: پیش بینی طوفان ِ شدیدی که سابقا در بعضی ازگفته های من تشنج و ناهنجاری و اعتراض جامعه را نشان می داد چندان دشوار نبود و از عقب آن گردبادهای سمج و ویران کننده ای
که بی محابا به من و شما می تازند امروز شوخی سرشان نمی شود...حال از مقدمه به متن رسیده باید گفت: اوضاع ادبیات شعری ما با خمودگی ِ بی تحرک و واپس خوردگی عجیبی توام شده
و خیال نارس تجدد در شعر سرایی - عده ای را فریب داده - چون فکر می کنند
با کودکانه ترین ایده و نظر اکتسابی از این و آن می توانند ماهیت نایاب شعر را سر و شکلی ساده داده باشند اگر بی تعصب و خیرخواهانه و از روی حقیقت به این شرایط بلا تکلیفی در ادبیات ما نظر کنید.

می بینید هیچ انگیزه ی وجداوری سر بلند نمی کند مگر به ندرت در این مزرعه سوخته و لعنت شده-
چند خوشه ای قدم علم کرده باشد که استثنا همیشه اتقافی ست.
شرح این اخبار ناگوار حوصله و شهامت و فکری می خواهد بهتر است خودتان با کمی آرمان باوری و تامل
بقیه ی این داستان حزن آمیز را از وضعیتی که جریان دارد بخوانید . شالی زار پر بار و خرمی که دیروز- انسانها و بعد مترسک ها مراقب آن بودند ثمری نداشت . کلاغ های نحس و خوک های جیره خوار آمدند
و از روی گرسنه گی تمام محصول را چپاول کردند حال در ازای سوال زیرکانه ای که داشتید
جواب شما بسیار ساده است.و در این کویر خشک و بی آب نشو و نما می کند به وضوح این تلخ کامی را می بینید. چیزخوبی نکاشتید.
و انتظاری نباید داشت که حتی چیزی برای از دست دادن هم وجود داشته باشد...متاسفم
88-3/10
م.آرمان -میرزانژاد

یک شعر فوری برای حمایت از معترضان حقیقت طلب که خون شان را فدای راستی و آزادی کرده اند....

manamensan — Thu, 25 Jun 2009 22:42:18 GMT

نام شعر: زاغ يا خوش خبر؟

ديروز را
در نوحه خواني ِ محقرانه اي
چو ن زهد ِ بي يقين
ره بر سخن نبود گواه ِ حقيقتي
*
ليک هر چه بود سخن را
و من شنيده ام بارها
چون کفر فحش بار و پليدي
راه زلال آب را بر نکبتي سخيف
.مسدود مي نمود
در شگرد ِ مخالف سراي ِ لبخند
در ثقل جاي گريه ما ن
عذاب در عزاي " نگفتن" را
.لبريز مي نمود
*
آري نگاه ِ نور نبود
هر چه بود
حرف ِ غبار ِ ديده بر گرفته بود
بخت ذلت نماي و مکدر يک زاغ پير
بعد از هزار سال خوانش محنت گذار خود
چگونه مي توان کرد باور

که زاغ بد آهنگ نيز -
باغ را
ترک کرده است!
* * *
اکنون بهار را
سرود " خوش خبراني "جوان و مبازر است
در ساحت موقرانه ي شان به فردا
آواز را به باغ
با جرائتي فهيم
آغاز مي کنند
بنگر
که مرگ را با هزار چشم ِديده شان
در زندگي ي ِ خود
انکار مي کنند
*
اکنون نگاه کن
فرقي به بطن ِ عظيم ِ اين کشف ِ تازه نيست؟
فرقي روا نيست در مرگ ِ زاغ شوم ؟
با مرگ ِ"خوش خبر؟

اويل خرداد 87

البته فکر نکن که خدا از آنچه ستمکاران می کنند غافل است - سوره ی ابراهیم آیه ۴۲

شعر م.آرمان - گریه دار جمعه ی تلخ در سایت ادبی نیمکت

http://www.neemkat.com/?p=483

صدا ی استاد شجریان : هر بار صدای خودم را از صدا و سیما می شنوم احساس شرم می کنم -دانلود کنید.

http://www.mediafire.com/?idn4mit1gn2

چند شعر از م.آرمان در مجله ی ماه مگ

http://www.mahmag.org/farsi/iranianpoetry.php?itemid=1673&pending=1#pending

شعر نیمایی ی شب هفتم از م.آرمان در سایت هجوم

انتقاد به وضعیت شعر امروز

manamensan — Mon, 11 May 2009 21:33:18 GMT

بدون مقدمه – معایب ِ این دنیای وارونه را- که هر نکبتی ,در لباس یک لعبت پر مدعا خودنمایی می کند در نظر بگیرید...

در این مجلس غیر رسمی و مدهوش (شعر امروز) که به مریض خانه ی بی درمان و غریبی – شباهت پیدا کرده - گویا برای عده ای دیوانه و هوس باز – هر ناله ی ناسالمی, که با هذیان ترکیب شده است خبر از حاجتمندی می دهد!

اما حقیقتی با زبان تلخ خود می گوید: در عقب ِ این داستان درد آلود و منفور, مردگان ِ مضطربی را تجسم کنید که با عجز و ترس و حسرت به خواب ما می آیند و به حال این سرشکسته گی ی تعمدی گریه می کنند و ناراحت هستند.

تعبیر ِ این چنین کابوس ِ هول ناکی, فاجعه ی بی صدایی است که متاسفانه هنوز خیل بی اندازه ای از این بیماران ِ سهل انگار و بی نظم را متوجه ی کیفیت و قابلیت زندگی نکرده است! فقدان اصلی همین جاست. فریاد زدن بی ثمر است!

یک ضرب و معتادانه و بی درنگ می نویسند. در این بی حالی مفرط و این داد و ستد نا بخردانه - در بطن معامله- کالای پیش پا افتاده ای را به مخاطب عرضه می کنند که همه می توانند نوع آن را بسازند . و هیچ کس نیست که با این بی احتیاطی ی عجولانه نتواند قطعه ای بسازد که همه آن را ستایش کنند!!! اغلب این حرف های سطحی- که می زنند. شبیه ِ کار کودک ِ تازه واردی است که هنوز تکالیف شبش را برای تمرین در نوشتن الفبا تکرار می کند! این گروه تازه به حیات در آمده- روی هم رفته شوق دروغینی و کوشش ِ عجیبی - برای تولیدات بی اساس و بی مایه ی خود در نهایت شتاب و عتاب دارند. آدرسی را که می نویسند دو کوچه مانده به ناکجا آباد است!

من بسیار خشمگین شده و فکر می کنم! چگونه مرض ِ مزمنی رایج است وقتی کسی هنوز عددی نیاموخته با معلم حساب خود بر سر ضرب و جمع اعداد جنگ می کند؟!؟!

بحث این جا است من از قصد – چنین معرکه ی عوام پسندانه ای را که بی سر و سامان ایجاد شده و افرادی را متوهم و هذیانی کرده است آشفته توصیف می کنم!!!!

و با خود می گویم چه مدرکی به این اضمحلال ناپایدار و بی نظم و قاعده قیافه ای منطقی و علمی و موجه می بخشد؟؟؟

ضد شعر هستند! و برای ساختن منزل جدید خود- بدون پی ریزی – قصد طبقه سازی دارند! عمارت نو پای خود را درست نساخته – به سوی این و آن می دوند که تشویق شوند!

نرسیده - با خیال سرگردان و بی هدف خود به پایان می رسند. محک نزده, در آزمون طبع خام و بی استفاده ی عده ای مردود و خالی از کنجکاوی – قبول می شوند! وناگهان تئوری نویس های جنجالی – و بی عمقی می شوند که نه در زمین و نه در آسمان همتایی نمی توان برایشان تصور کرد. و این چنین است که ادبیات زبان بسته ی ما با بسیاری از متجددان ننگانگ و متالم خود- همچنان راه کورکورانه و تقلیدوار ی را- بوسیله ی افرادی ناکارآزموده و بی مهارت- بی واسطه ی تعینی طی می کند...

انکار نمی کنم در این بی دادگاهی ِ تمامی ناپذیر- که قاضی, غاصب ِ بی نظیری برای حق کشی است . و معلوم هم نیست سوابق او چیست . ... مقصر و محکوم ما هستیم.

من خجالت می کشم گناه بزرگی را که ریا کاری و ظاهر پرستی و خود فریبی ی (ضد شعر) مانع توجه به اصل شعر شده است!

در صورتی که من اهل بزم و خوش مشربی در این وضعیت طوفانی نیستم! اگر افرادی فاسد و بی حکمت را در گوشه و کنار در ورطه می بینم با پوزخند ِ آرامی می گویم که چندان امیدی به حیات نوشته ی خود نداشته باشید.

همچنانکه در این بیابان خشک و لم یزرع – آن که جای آب را سابقا با مرارت کشف کرده- چندان لزومی نمی بیند! به دنبال هر سراب ِ ساختگی ( مثل بیگانه گان برهوت ندیده ) تند بدود وپا آبله شود.

این طریقت ِ رنج آمیزی است که من برای آن راه ِ خود را از راهزنی که در این مسیر پر خطر بوده است جدا کرده ام . وگفته ام این حرف های الکن و مصنوعی و بی حرارت در جنین حس و تخیل به شعر متعالی تبدیل نمی شود! و چندان خوشایند و قابل قیاس با آن کلام بر انگیزاننده و مهیجی نیست که ما در مسیر تکامل یافته ای- به آن با دیده ای علمی نظر می کنیم.

روزی که پیشتازان متفکر ِ شعر ما فراموش کرده اند که نمی بایست دراعماق تاریکی بنشینند و حدیث نفس کنند .و از چاه با مغلطه ی عجیبی راه بسازند. امروز است .

.با این انزوای بی سود- تصور نمی کنم جز این که زیر زمینی و مهجور شد و بر روی زمین- برای مخلوقات تشنه - به جای آب – یک خواب ِ ادبی و ابدی آروز کرد چیز ِ ماندگاری, عاید محصولات ادب ِ این سرزمین بشود ... عنوان این ضلالت ِ آنی را هر جا که چشم باز کنید می بینید. تنها کافی است به طرح و ریخت بیزار کننده ی کار آنها که از بیکاری و شکم سیری شکل گرفته نگاه کنید... شبیه من که بار ها این کارهای ناقص را دوستانه - معاینه کرده ام و جز یک غده ی مرگ آور – حیات دیگری را نیافته ام.

انتقادی و منصفانه نگاه کنید آنگاه پس از تحقیق - شما- به بدبینی ی آگاهانه ی من ایمان خواهید آورد.

دوست آرزومند تان

م.آرمان

فروردین 22

سال 88

* * *

~~سوگنامه ای برای اهالی ِ ضد شعر 1~~

اکنون

به حال ِ شعر ِ سرشکسته ی خود

گریه سر دهید!

بنالید ,

وا مانده و خجل

و سهل وسرد.

بخوانید

بی تپش ِ درد ,

بیابـیــد

در سوگ نامه ی بر باد رفته تان...

شــکست را.

قافیه ای

پیدا کنید به جهد,

و آهنگی

بباید به زور.

در بطن ِ شور بختی ِ الفاظ ِ پست ِ خود

فخامت ِ متروک مانده ی دردی شگرف را....

جستجو کنید زود.

تا این چنین به کذب ,

نرانید

بر ورق باد

پرگار ِ بی خویشی ی ِ یاوه را

تا نقطه ی عبث.

لیک

بخوانید ای اسیران ِ بی دوام

بر رجز –

در دایره معدوم ِ ذهن خود:

{ دلازار و منقرض

خانه – خراب شدیم.

نعره زنان – پریش

نقشی بر آب شدیم}

باز هم بی اثر

به هذیان

به تب

با طرح خام ِ کودکانه ای- ُخنک

مهیا کنید به لب ِ ما

اسباب ُسخره ی خود را...

لیکن چه چاره ای ست:

فضاحت ِ عریان ِ حرف تان

شعری – شرار نیست...

هر چند,

صریح تر بگویم

شــــــعار هست...

اینک

به گور ِ محقر ِ شعر ِ نخوانده تان

من -

خنده می کنم!!!!

سپید

16 اسفند

به قلم : م.آرمان

میرزانژاد

این قطعه - روایت یک درماندگی ی خود شیفته در ادبیات تعارفی ما است. تصویر منزجر و برهنه ای ست از قامت شکسته و پر زخم ِ شاعر نمایان ِ سهل انگار و بی وجدان دهه ی اخیر - که در این چاه ِ نچندان عمیق - قصد نوآوری را دارند . نمونه های این موجودات مشکوک و فوق العاده مبتکر و متکبر - در وبلاگ های اینترنتی و اعلانات ِ مطبوعاتی- یافت می شوند. که بسیاری از آنها در نزد خود و دوستانشان نظریه پردازانی محیر العقول (به شکل موسمی) هستند که اوضاع ناهنجارشان را از چشم می گذارنید.

فارق از این عقلانیت - که در همین دوره علیل و ابهام آمیز و دوره های سابق – شاعرانی انسان و اهل نظرو متعهد به فرهنگ و ادب این سرزمین وجود داشتند که به کلی در انزوا قلم فرسایی می کردند. واکنون با سکونی حیرت بر انگیز در مقابل این انزجار شعری سکوت پیشه کرده اند!!! به ایمان من – شاید شعر بالا صدایی مخالفت آمیز و بیدار کننده باشد. که این نگرانی ِ مصرانه را با خشم ِ عادلانه ای تشریح می کند . در برابر سکوت خواب آلوده و بی رحمانه ای که صورت مکدر شعر امروز را چندان شفاف و جاندار ورسا به جهان انعکاس نمی دهد....

* * *

نام ِ شعر : گریه دار, جمعه ی تلخ (قالب سپید برای رفع سو تفاهم!)

روز یا شب نامشخص ِ اعدام – سپیده دم جمعه (دل آرا دارابی 1388/2/11)

دل آرا به من بگو!

اکنون شکوفه سار ِ بهار است که رفته ای

یا موسم ِ شکسته تبار زمستان؟

نقاش ِ ماهرو

آهوی هراسان

به باغ ِ حصارین ِ نقش های پریده رنگ!

این َعهد ِ تیره بار زمان را

گویا , چشم روشنایی نیست...

ای نازنین ِ ناکام

در کام بی گناهی خود,

به کجا رفته ای کجا؟

در جمعه ی بی امان و تلخ ؟

با بار ِ بی شکیب ِ درد؟

با فکر ِ بی نصیب ِ مرگ؟

(دل آرا

افشانده بودارغوان نورس به گونه های سپیدش

آشوب چشمهاش یگانه وار- فریبا

آن طرح های نگارین به بومهاش

هم رنگ آفتاب بی کرانه ی صبح

تنیده بود آرام

خیال بلندش

اما به شکل هیچ !

هیچ می نمود....)

دردا

دست های بی وقار فاجعه

ناگمان

چه ساده نوشت با خنجر پر اضطراب مرگ

حکم مهلک اعدام را

در تقدیر بی دوام تو

با بی نوایی اش....

دل آرا

به من بگو؟

وقتی که باد نمی تازد!

وقتی که ابر نمی گرید !

وقتی که چرخ نمی گردد!

وقتی که ماه نمی تابد !

دیگر چه زندگی؟

چه شوق؟

دیگر چه نوازش نسیم ؟

چه باران ِ روشنی, به بام خشک؟

چه گردش ِ فلک چه باد ؟

چه شب شاد ؟

این تعریف ِ صریح بردگی ِ پر درد است

که هم نام زندگی ست...

که همتای مردگی ست...

آوخ

دلم شکست

از این حکایت هولناک

از این سپیده دم ِ سیاه

که بی درنگ

رفته ای

روح مشوش من- تپید هزار بار

با جوخه ی محقر و آن دار بی حیا

صد موج خون به پای دلم گریخت

به رنگ یاس

دل آرا

بار دگر بخند

دیگر برای من بهار نیست

در نقشه های نادر خود

اکنون تو زنده ای

تاریخ نگاری از این حادثه ی ناگوار- برای نگارش این شعر- که در وصف ساحت بی گناه ِ دل آرادارابی – هنرمند نقاش و شاعر و همشهری ام سروده ام. چند روزبعد از روز سیاه اعدام بود زمانی که صدای متاثر دوست من – امیر مهدوی را از تماس تلفنی که با من داشت شنیدم

که در آن لحظه این داغ طاقت فرسا بعلاوه دردهای دیگری که جزیی از عادات زندگی من است در من صدچندان شد به طرزی که متوجه نشدم آن روز چطور گذشت و این شعر چه طور نوشته شد...

14/2/88

از همه ی یاران شناخته شده و ناشناسی که به من عنایت دارند و محبت می کنند و بازدید می کنند و همچنین به عنوان مخاطب شعر و اثرشان از این حقیر دعوت می کنند نهایت سپاس را دارم و متاسفم که مدتی ست جریان های فکری ام و گرفتارهای زندگی - سدی برای روابط با دوستان نازنینم در عالم مجازی می شود. وقت مبارزه برای خواستن محدود است . ...

manamensan — Thu, 12 Mar 2009 19:59:18 GMT

**دلارا دارابی**
تولد	۷ مهر ۱۳۶۵ رشت
مرگ	۱۱ اردیبهشت ۱۳۸۸ (سن:۲۲ سال) زندان مرکزی رشت
زمینه فعالیت	نقاشی، شعر
ملیت	‎ ایران

دلارا دارابی (زاده ۷ مهر ۱۳۶۵-۱۱ اردیبهشت ۱۳۸۸) دختری ایرانی بود که به جرم قتل عمد در زندان شهر رشت اعدام شد. پذیرفته نشدن رد اتهامش و صدور حکم اعدام در سن ۱۷ سالگی، در تعارض با پیمانهای بین المللی حفظ حقوق کودکان، و برپایی نمایشگاه نقاشی‌های وی در دوران زندان بسیار خبرساز بود.^[۱] او پیش از زندان علاوه بر نقاشی شعر نیز می‌گفت و پیانو می‌نواخت.^[۲]

دلارا دارابی هنگام وقوع قتل ۱۷ سال داشت و دانش‌آموز پیش‌دانشگاهی بود. او اگرچه در آغاز همراه با پدرش خود را به پلیس معرفی کرد و اتهام قتل را در دادگاه نخست پذیرفت، اما دو هفته بعد آن را رد کرده و ادعا کرد که این قتل به‌وسیله دوست پسرش، امیرحسین صورت گرفته است^[۲] اما انکار او از سوی دادگاه پذیرفته نشد و دارابی به اعدام محکوم شد.^[۳]

وی در توجیه پذیرفتن اتهام قتل در دادگاه اولیه اعلام کرد که به دلیل اینکه دوست پسرش در آن هنگام ۲۰ سال داشته و با توجه به اینکه خود وی در آن زمان زیر سن قانونی بوده‌است و با یقین به اینکه دادگاه بر اساس حقوق کودک نمی‌تواند برای او حکم اعدام صادر کند، قتل دختر عموی پدر خود را با درخواست دوستش به گردن گرفته تا وی را از محکومیت به اعدام رهایی دهد با این خیال که خود نیز بعدا آزاد می‌شود. امیرحسین نیز که تا آن هنگام در برابر حکم دل‌آرا سکوت کرده بود به جرم مشارکت در قتل به ۱۰ سال زندان محکوم شد.^[۲]

^{منبع ویکیپدیا}

http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AF%D9%84%D8%A7%D8%B1%D8%A7_%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%A8%DB%8C

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ-

شعر: معشوقه ی شب هنگام - از م.آرمان - در سایت ادبی هجوم

http://www.hojum.com/index.php?option=com_content&task=view&id=134&Itemid=42

نام شعر:اندکی پس از دیدار

ای هجوم ِ چنگ ِ تابیده به طوفان ها-

یک معمایی- برای من !

بوسه چون شبنم به گلبرگ ِ ترانه-

داغ ِ رویایی ِ من

لحظه های ژَرف خلسه-

روح دریا در بدن....

ای جنون ِ لحظه های ِ نا تراش ِ قلب

تو نهایت حجم ِ تنهایی

به شعریِ ناب.

تو ستوده,

مرز بی مرزی تبار.

شعله های ِ گرم ِ احساسی

تا شکوه ِ منظرت چند حرف نیمایی

خواب گوهر وار- پاییزی-زمستانی

در دهانت وای ....

این چه آهنگ ِ عمیق آشنایی است ,

می برد دل را به کام تو

ضمیر و زندگی گستر1

ضربه ای آخر-

به این قلب هوس آلود.

ای قلم پیشه ی ِ سبز ِ آرزوهایم

لفظ کم مضمون ِ جنگلهای بارانی

در این عصیان.

دلم تنگ است-

دلم تنگ است...

تو, تلاطم آب ِ دریایی چو کودکان بازیگوش....

من وجود خیزر ی بی خوابه در خورشید.

تو : یک ستاره نه صد شراره

آسمان ِ خامشی دیگر نمی باری؟؟؟

چو صدف پرورده ای

پریان دریاها وجودت

نمی آیی؟؟؟

در این شهر ملالت وار- و پر کینه

نمی تابی؟؟؟

ای خمارین لحظه های ِ ناب ِ بی تکرار

من که هستم؟

بودنم با تو –

یک غبار بی صدا, در چنگ این طوفان؟؟؟!!!

تارو پود ِ عشوه هایت ناز ِ نیلوفر به بیداری ترین شبهای بی پایان

ای شکسته ,زخم با ِ پیوند بر قلبم

صدایت ضرب

بسان ناز موسیقی

تو

با معنا ترین کولاک یک شاعر

به صبح ِ عطر آگین ِ آن دیدار ِ بی مانند .

کجا بودی

تو شعف انگیز ِ چشمان ِ سیاهت –وای.... –کجا بودی؟؟؟

ای تو ای آنم

- حالت مستی بر این جانم...

درروند این شعر از آرایه قلب عروضی در بعضی از مصاریع استفاده شده است. چنان که در قواعد و اصول موسیقیایی در قالب رباعی هم - جا به جایی دو هجای کوتاه و بلند – در طبیعت کار امری بدیهی است...این مورد را در مصارع های (ضمیر و زندگی گستر – در این عصیان- تو یک ستاره و غیره....استعمال کرده ام ) با تشکر

م.آرمان

دی 85

3 شعر سفید !

manamensan — Sat, 31 Jan 2009 20:09:18 GMT

دو شعر سپید :

مخمل ِ سياه شبي ست سوزان

دراز و آويزان.

بر هزار ستاره ي بينا

و ما

خفاش ِ فرتوت ِ عذابي را

ناله زنان

بي فکر

در راس بخت خود

بيدار

کرده ايم.

نفرين براين خود اقناعي ِ مطلق

نفرين ...

در پهن دشت شوق

آنجا که انسان ِ کنجکاو

خاموش

به نکته ايست.

شاعر به لب فرياد

و به قلب

درد مي پروراند...

بی تاریخ نوشتم.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نام این شعر سپید: دیگر چه سود از این ها

گیسوی ِ موج نقش ِ پریشان

لب های زعفران

دامان ِ دود رنگ ِ صدف گون

چشمان ِ چلچراغ ِ امید وار...

لیکن چه سود از این ها

وقتی

طنین ِ شکستن ِ صدها صدای بال ِ پری ها

در گوش می وزد.

لیکن چه سود

وقتی

در تیررس فجیع ویرانه ها ی باد

طوفان اشک دوناله ی ِ بی نام

بی داد می شود.

لیکن چه سود

وقتی

در رنج های درد ِ همیشه

در خانه ی آوارهای شکفته

تعریف ِ بی سبب ِ تکفیر,

در زخم بی دریغ دو مادر

در فقر ِ تکه ای از نان

آغاز می شود.

وقتی

رمیده است مفهوم ِ بی دوام ِعدالت

در بطن ِ حق ُکشی...

دیگر

در این قضاوت ِ عاصی

ز وجدان ِ مفقود ِ قرن های ننگ

حرفی دگر مزن...

اکنون

تقدیر ما چنین است:

گیسوی زاغ فام

لب های خون به خاک

دامان ِ کفن پوش ِ مردمان

بر روی استخوان...

در چشم ِ بی چراغ ِ غم آلود ِ تو

اما

دیگر چه سود از این ها...

م.آرمان 5 بهمن 1387

رشــت

توضیحات: حکایت این شعر :در بعد از ظهر روزی بسیار غمگین و یاس آور سروده شد. گویی که تمام لذت های عالم در نگاه من از ماهیت های خود خالی شده بودند...

حضور" م.آرمان میرزانژاد " به عنوان شاعر برگزیده در کتاب- دایره المعارف داستان نویسان و شاعران ایران.

manamensan — Sun, 11 Jan 2009 20:14:18 GMT

تنها او دانای کل است

فرهیخته ی گرامی :جناب آقای آرمان میرزانژاد

با سلام و احترام فراوان

ضمن تبریک فراوان به مناسبت انتخاب شما برای حضور در " دایره المعارف داستان نویسان و شاعران ایران " به پیوست این ایمیل دستورالعمل و نمونه ی فرم " دایره المعارف داستان نویسان و شاعران ایران " برای شما ارسال می گردد .لطفا فایل پیوست شده را پس از دانلود پرینت نموده و پس از تکمیل نهایی حداکثر تا 26 دی ماه برای ما ارسال نمایید .

جهت کسب اطلاعات بیشتر در این خصوص می توانید همه روزه به جز روزهای اداری از ساعت 9 الی 14 از طریق شماره ی تماس مذکور با ما در تماس باشید . همچنین دبیرخانه ی الکترونیکی نخستین جایزه ی ادبی ایران از طریق همین پست الکترونیکی با شما در ارتباط می باشد .

با مهر
--

لازم به ذکر است که کتاب "دایره المعارف شاعران و نویسندگان ایران" در اردیبهشت ماه ۸۸ در نمایشگاه بین المللی کتاب توسط نشر -سخن گستر- وارد بازار می شود.

توضیحاتی درباره ی کتاب نخستین جایزه ی ادبی ایران

http://jayezeyeadabi.com/index.php?option=com_content&task=view&id=60&Itemid=32

یک شعر متعالی از حیث اقتدار و تطور به حکمت زندگی نزدیک می شود...

manamensan — Wed, 03 Dec 2008 19:47:18 GMT

دو شعر کوتاه

فاختگان ِ جوان

بر صدف واره ي ابرهاي َپلشت
مي پيماند و من
در ساکت ِ هميشگي ِ اندوه
تو بگو
کدامين ِ مان انسان ِ جاودانه را
يابنده تر است؟

*
نه تو فاحشه نيستي امشب
مريم مقدسي به ظن ِ خود!
که با خواهشي خراب
حمق ِ هزار مرد ِ صومعه بر باد داده را
در لب ِ لعلشان
تصوير کرده اي...

یک شعر بلند: جاودانه گی !

اي من
اي خسته
اي پر شکسته در حريق ِ بادهاي ننگ
تقدير خانه زاد زمين را
با فريب درون
!کام ِ رهايي نيست

*
اما
در انحصار ِ مشوب ِ ساختن
انسان ِ واقعي ِ هدف را
در ستوه ِ مذاب ِ درد ِ اصيل ِ خود
ساختم.

ليک
شکوه ِ زيستن ِ باقي
اين عشق ِ مستمر
در باغ ِ بي کرانه ي تفهيم
تخطي
نخواهد بود.
*
وامانده ام -
به فکر رسيدن
بکاوم
در عدول ِ الفاظ ِ نابکار
حقيقت و هيچ را....
نمي دانم
تشکيک ِ انتخاب راه هميشه را
چگونه
به ايمان ِ نارواي ِ مرگ
خاکستر کبود ِ نبودن
بپذيرم؟
*
که زندگي
اين هست تر ز نيست
به شرط رنج.
چگونه
مي کند مرعوب و باژگون
انسان ِ طرد ساز ِ ياس را
به خاک سياه زجر؟!؟
*

گر زندگي
بيرق بلند يست از شعور
,اين بي هلاک پر اشباع ِ خواستن

بايد بسازد انسان ِ ناب را
در ساحت ِ پر انگيزه ي تلاش.

بايد بيابد عشق ِ بي زوال را
در اشتياق بدعت ِ مانايي وجود.
*
آن گاه ست که بي هراس
آفتاب ِ خفته ز بانگ آتش تکوين
انسان محال کار را
به فرداي هميشه ي ماندن
کور نمي کند
بيدار مي کند.
*
ليک
َمگذار بي ياد ِ بيخ و بن
در اتحاد ِ خواب خبيث ِ هيچ
بپوسم.
به نام ياس
از اين سراي عبث گونه ِ کريه
ببازم .
به انتشار هيچ و هنوز
بنازم .
چو تنديس نا متين ِ بلاهت
شوم
به خاک.
*
ّمگذار اين چنين:
بي لحن و منکثر
با اين تجاهل افراطي ِ سقوط
بياميزم.

با مرگ
اين طعنه زن ِ خود بين ِ و ناشناس
از زيستنِ جاري
بپرهيزم.

اي من
اي خسته
اي پر شکسته در هجوم بادهاي ننگ
تقدير ِ خانه زاد زمين را
آيا
با رنج اکتشاف و مصيبت
راه رهايي نيست؟

م.آرمان - اواسط آذر ۸۷