مخمل ِ سياه شبي ست سوزان

دراز و آويزان.

بر  هزار ستاره ي بينا

و ما

خفاش ِ فرتوت ِ عذابي را

ناله زنان

بي فکر

 در راس بخت  خود

بيدار

کرده ايم.

نفرين براين خود اقناعي ِ مطلق

نفرين ...

*

در پهن دشت شوق

آنجا که  انسان ِ کنجکاو

خاموش

 به نکته ايست.

شاعر به لب فرياد

و به قلب

درد مي پروراند...

 بی تاریخ نوشتم.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نام این شعر سپید: دیگر چه سود از این ها

گیسوی ِ موج نقش ِ پریشان

لب های زعفران

دامان ِ دود رنگ ِ صدف گون

چشمان ِ  چلچراغ  ِ امید وار...

لیکن چه سود از این ها

وقتی

طنین ِ شکستن ِ صدها صدای بال ِ پری ها

در گوش می وزد.

*

لیکن چه سود

وقتی

در تیررس فجیع ویرانه ها ی باد

طوفان اشک دوناله ی  ِ بی نام

بی داد می شود.

*

لیکن چه سود

وقتی

در رنج های درد ِ همیشه

در خانه ی آوارهای شکفته

تعریف ِ بی سبب ِ تکفیر,

در زخم  بی دریغ دو مادر

در فقر ِ تکه ای از نان

آغاز می شود.

*

وقتی

رمیده است مفهوم ِ بی دوام  ِعدالت

در بطن ِ حق ُکشی...

دیگر

در این قضاوت ِ عاصی

ز وجدان ِ مفقود ِ قرن های ننگ

حرفی دگر مزن...

*

اکنون

تقدیر ما چنین است:

گیسوی زاغ  فام

لب های خون به خاک

دامان ِ کفن پوش ِ مردمان

بر روی استخوان...

در چشم ِ بی چراغ ِ غم آلود ِ تو

اما

دیگر چه سود از این ها...

م.آرمان  5 بهمن 1387

رشــت

توضیحات: حکایت این شعر :در بعد از ظهر روزی بسیار غمگین و یاس آور سروده شد. گویی که تمام لذت های عالم در نگاه من از ماهیت های  خود خالی شده بودند...