دو شعر کوتاه

فاختگان ِ جوان

بر صدف واره ي ابرهاي َپلشت
مي پيماند و من
در ساکت ِ هميشگي ِ اندوه
تو بگو
کدامين ِ مان انسان ِ جاودانه را
يابنده تر است؟

یک شعر بلند: جاودانه گی !

اي من
اي خسته
اي  پر شکسته  در حريق ِ بادهاي ننگ
تقدير خانه زاد زمين را
با فريب درون
!کام  ِ رهايي نيست

*
اما
در انحصار   ِ مشوب ِ ساختن
انسان ِ واقعي ِ هدف را
در ستوه ِ مذاب ِ  درد ِ اصيل ِ خود
ساختم.

ليک
شکوه ِ زيستن ِ باقي
اين عشق ِ مستمر 
در باغ  ِ  بي کرانه ي تفهيم
تخطي
 نخواهد بود.
*
وامانده ام -
 به فکر رسيدن
بکاوم
در عدول ِ الفاظ ِ نابکار
 حقيقت و  هيچ را....
نمي دانم
تشکيک ِ انتخاب راه هميشه را
چگونه
   به ايمان ِ نارواي  ِ مرگ
خاکستر کبود ِ نبودن
بپذيرم؟
*
که زندگي
اين هست تر ز نيست
به شرط رنج.
چگونه
مي کند مرعوب و باژگون
انسان ِ طرد ساز ِ ياس را
 به خاک سياه زجر؟!؟
*

گر زندگي
 بيرق بلند يست از شعور
,اين بي هلاک پر اشباع ِ خواستن

بايد بسازد انسان ِ ناب را
 در ساحت ِ پر انگيزه ي  تلاش.

بايد بيابد عشق ِ بي زوال  را
در اشتياق بدعت ِ مانايي وجود.
*
آن گاه ست که بي هراس
آفتاب ِ خفته ز بانگ  آتش تکوين
انسان محال کار را
به فرداي هميشه ي ماندن
کور نمي کند
بيدار مي کند.
*
ليک
َمگذار  بي ياد ِ بيخ و بن
در اتحاد ِ خواب خبيث ِ هيچ
بپوسم.
به نام ياس 
از اين سراي عبث گونه ِ کريه
ببازم .
به انتشار هيچ و هنوز
بنازم .
چو تنديس نا متين  ِ بلاهت
شوم
 به خاک.
*
ّمگذار اين چنين:
بي لحن و منکثر
با اين تجاهل افراطي ِ سقوط
بياميزم.

با مرگ
اين طعنه زن ِ خود بين  ِ و ناشناس
از زيستنِ جاري
بپرهيزم.

اي من
اي خسته
اي  پر شکسته در هجوم بادهاي ننگ
تقدير ِ خانه زاد زمين را
 آيا
با رنج اکتشاف و مصيبت
 راه رهايي نيست؟