http://www.dingdaang.com/article.aspx?id=306

*

مقاله ای در باب سبک واژگان شعر نیما یوشیج  - از م. آرمان/ در وبلاک تخصصی شعر نیمایی - دینگ دانگ...

http://www.dingdaang.com/article.aspx?id=348

شعر نیمایی خزان در سایت نیمکت

http://www.neemkat.com/showthread.php?tid=783

تقدیم به دوست ماندگار : میثم همرنگ!

خورشید ِ زرد پر

از سر ِ کاج ِ تکیده ای

بیرون جهیده است.

غروب غمین ِ مرا

تو- پگاه کن.

تقدیم به دوست دور -اما نزدیک: امیر مهدوی!

درخت جوان سالیست

نه- با آزاله های هرزه و پیر.

لیک

در رهگذار ِ عابران ِ سکوت

با برگ های سرخ ِ رنج

آزاد نخواهد بود.

در ظلام ِ فجیع بی ریشه گی ِ ما...

_____________________________________________________

هي هاي
آناهيتا
بانوي روح زلال آب
بنگر که چگونه اسب ِ سپيد يال
در فخر ِ زرتاب ِ شالي زاراني ,
خورشيد بخت و بلند
مي گذرد
*
و غروبي پر رمز
در پس ِ درختان ِ سايه ساز ِ سيب
تازان, چون دودانگيز وهم
در کوره ي خموشي به طاق حزن
نبض نحيفي ست , که در انعکاس ابرها و باد
انکار مي شود
*
اما تو
در جهان خوش باورانه ات
در دشت هاي وسوسه آسا
از عطر زار عشق
گويي
دختر فراخ چشمي , به صحن شوق
تو طاووس حرير بالي و نم نمک
دام مرا به دانه ي لذيذ نگاه خود
نزديک مي کني
*
لبخنده اي
مانوس و پر مليح در آينه اي
پيراهني
چو خوشه اي هزار رج به ژرف خاک -
اندامي
بسان برنج- نرم پيکر و لطيف
خرامنده و صنم رو
خويشتن را
بي لمس غروري مهمل
زيبنده مي کني
*
هي هاي
آناهيتا
بانوي پاک دامن آب ها و اشک
اينک چه سود مرا
از اين همه وهم و دروغ ها
مرداب و درد ها
شور و شرار ها
*
اکنون که بي توام
در سهمناک ترين انزواي مهذب زمينيان
بر جبين منحني ظهره اي, پر جوش
روانه بر سرودي غزال وار
بيداد مي شوم بر بي وجودي ات
که از وجود توست
اينک چه سود مرا
بي آب آتشين و نگاهي
پر چنگ ترين راه راهبانه را
آواز مي کنم
*
آناهيتا
تو دروغ دل آويز را
با عذابهاي کافرانه ات در کيش ِ خويشتن
معدوم نمي کنم به خيالي
*
در بستر لطيف خواب من توايي
از عشق گفته اي و با ناز خفته اي
مي بوسمت بخواب

شهريور 87

(نام آناهیتا را از اسامی ِ اسطوره ای- تاریخی ِ ایران باستان گرفته ام . و ماحصل خیالات شاعرانه ای است که با نیاز به یک انسان انتزاعی و پرورده ی ذهن من تطبیق داده شده است)

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سياه
در سياه
در سياه
خفته است سازگار و سخيف
در تکدر بي نصيبي , انسان ِ نا خلف
نابيناي کريه مانندي
که در بي کرانه گي خويش
حقير
عصا کش مفلوکي ست به نام "بينايي
و نمي خواهد بکاود و ببيند و بداند

که فهمي بزرگ را-
در انزوايي نجيب بار
چه مصدر مهيبي ست زيستن
و سرودن
در اين جا
نه تاب ناک ِ اشتياق ِ رنگ شقايقي
مي فريبد نور را
به سايه ام
و
نه التذاذ ِ يگانه ي خدايي جاري
در انتظاري شگرف
مي جوشد بر عروق ِ کهنه ام
که عشق را
زمين را
.طرد کرده است
و نه التهاب ِ خوف انگيز ِاضطرابي ,مهين
چون مرگ
بدرود اي انسان بي هدف اعصار منحطط
بدرود که گذشته و گذاشته اي زمان را
در من
تلف
دردا که تو فهم ِ پر فخم ِجاودانگي را -
نا اميد از خدايت
بر دادخواهي ِ دست نايافته اي
به نام عدالتِ عظيم
بر باد داده اي
ديگر مرا چه حرف و چه شور و چه باوريست
با تو اي انسان منکثر؟

اي بد آهنگ کار ترين تسليم ِ انحراف...

دوست همیشگی شما

م.آرمان