وبلاگ اختصاصی پدر شعرنو -در مصاحبه ای با - بانو "سیمین دانشور" همسر" جلال آل احمد" درباره زندگی نیما یوشیج بروز است...                                              

http://www.nimaushij.blogfa.com

تر کرده است به روح فرحناک آفتاب 
گل گون لبان خود

آشفته  به دامن  پاکش - حرير باد
گيسوي خوشه تبارش بسان دود
لغزيده - پر  شتاب.
*
در راه اين هميشه بخواب هاي وهم
گويي که خضر گران مند ِسبز پاي
نوشيده است به ظلمت, آب حيات او.
*
چنگي فشرده سخت - حزن سياهي به  خاطرم
,چو طوفان  ِتازان 
 موقر به حالتي ست
 .نگين نگاه او
*
درپشت پنجره ي تار ِابرها - خورشيد پير بخت
خشکيده درطلوع نگاهش اميد عشق
آن سوي زندگي
تابندگي
گريز
صد نبض نو شکفته به قلبي ز ياس
...پژمرده ميشود
*
آوخ
 در اين سطور مرگ افکن ِ هنوز
چرخيده  باغ ِ بهار ِ سالهاي  دور و
باز
پاييز در  من است...

در بادو بوي مهر
 آواز دلبرانه ي نگاري دوباره ساز
شنيده نمي شود 
آهنگ دلکش شرمي ,
.از گناه دوباره اي
اينک
پگاه بي رمق در دشتگاه صبح
آرام مي خزد
اينجا منم
در روزن  ِ بي سرود  نگاه  تو
اين تلخ کامه روز را
بي هم عنان عشق
در  خستگي
جنون
تکرار نمي کنم
اعدام مي کنم...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
خاضعانه
به معبر از خود گذشتنش
اين رنج راهبانه را
بر دوش مي کشد.

بي آنکه بگويد
 اين بي طلوع ِ سرخ نقش
کي , شب شکن شود؟

بر راه پر مخافت  دردي که تلخ ناک ,
  چون غصه  مي تپد
  ,  بر قلب انزجار

 اين فکر                                                                                                          
حس شگرف ِ راهيست که مرد را 
از صعب ِ زيستنش
آغاز مي کند.

*
در چشم ِ فاجران ِ تحجر گريخته اي به ننگ
آيينه دار حقيقتي ست او  به  ديدنش
ليکن
به لمح نگارين درد عميق تو -
او با زبان درونش
آواز مي شود...
* * *
اين مرد شور سر
که قصه ي نهانش
خود درد کهنه اي ست
بر بطن ِ مشقت وار  ِ اين عصر ِ طرد نام
تقرير مي شود
*
با ديو خفته به عمق گلويش
فرياد هر آنچه دهان بر باد رفته را
با چنگ مست ساز و حزينش
بيداد مي کند: بايد بريد لواي  معذب هر آنکه کفر  را
 تزوير ساز ,
چو زهد رياپروري به جان
.افراشته مي کند

بايد دريد چشم  و حجاب ِ گناه آميزه ي قضا
که سحر عشق را
به ايماني از يقين
.ديدن  نمي کند

*
من خواهمت که تو   صبحي شوي بلند
عريان
به صحن باد
در  لهو سار ِ دلبرانه ات
 با چشم  ِ  شوخ مست
در پيچ پيچ  ِ مليح  ِ  گيسوان خود
.آزاد تر شوي
من خواهمت که تو ديگر
روياي زيست را
 در آبگينه ي هدف
بر خواب پليد آنان که  بي تو اند
اما
  در تو کشيده اند ,فانوس حزن را
,از طرح  ِ  صد رنگ و ظريف خواب هاي خود
.بيدارتر شوي

وامانده ام 
 به حرف ملالي, که پر شکوه 
در بغض عارفانه ي نجيبي
.محدود مي شود

 مي خواهمت که بغض عظيم اين خلق خسته را
با ژرف ناي مديد ِ زخمي که مي خورند
فرياد تر کنيم
آري
فرياد ,بايد ِهر آنچه بودن است
اين است حرف ِ درد
فرياد, سر کنيم...

م.آرمان
ميرزانژاد
87/4/22

http://majaleh-iran.blogfa.com/post-260.aspx

شعری از :م.آرمان در  مجله ی ایران...

http://majaleh-iran.blogfa.com/post-273.aspx

شعر  خزان: از م.آرمان در مجله ی ایران