ز در گاه خیال سرد این زندان

      بدان. این پست ترین روزیست

      که تیره خط زند با تو شبی گریان وبس بطلان

        نگاهم سرد
       روانم سرد

      از اندیشه و وجدان گویا است.

      به چشمانت اگر یابی به آینه

      سکوت مبهم اجداد تاریک است

      به چشمانت اگر یابی به آینه

      زکات شک و تردید است به ایمانش

      درختان وحشت از تاریخ تابستان

      چه بی رویا آن برگان

      که در رقصند

      درعصیان فصلی سرد-پائیز

      ببار باران ببار

      زمین این نوح بی فرجام

      یک خشکیده نسلی را چه بی تاب در خودش گم می کند نامرد

      زمین ظالم

      نفس سنگین

     من از این راه بی راه

     می شوم نفرین

      خزان.
      این آخرین تردید برگانی ست

     از این دنیای خاکستر تبار و لذت مرداب

     و نه دریا

      و اعدام هزاران رنگ تابستان و فصلهایی

      به روح خسته این خاک و این زندان

      آرمان 85/6/7

سایت تخصصی شعر آزاد نیمایی - شعر "شب است هنوز  "     

    http://www.dingdaang.com/article.aspx?id=128