و زین مهتاب شب نامی
      حکایت وار می خواند-کلامی را
      کلام ِ نا روایی را
      زند افسانه ای از بر
      در این غوغای شرم آور
      و ابر آلود می نالد در این اندیشه و خوابی که میبند حکایت را
      که سوسو می زند پیغام ِ قلبی و نگاهی وصدایی را
      در گلویش تلخ را, رانده
      ترا از دور بس خوانده
      و در پیراهنی از شعر, نگاهی تیره پس مانده
      در آن تصویر
      سپیدی, سینه ای موزون وبس بی تاب می بیند
      دهانی از تلاطم باز می بیند
      عجب خوابی
      عجب خوابی که می بیند پسر از سر!!!
     .... همان شیرین تاریخیست, می بیند
      لبانش را و هم شیرین می بوسد همان مجنون
      و هم مجنون می بوسد همان شیرین

     در آن صحنه روایت می رود- هردم وبس هردم –صداهایی و بس آهی
      دهانش آه....
      لبانش آه...
      به دست آن پسر غرق است پستانش
      و در بند است آن دیگری....
      در دست و دستانش      
      انتظاری تلخ در بند است
      دستان آن دختر در آن لحظه به مسخ و جرم زن بودن
      خطر ناک است و , دشوار است
      که دختر بودن و ماندن در این شبهای شهوانی .
      بسی سخت است
      و گر گویی از آن اندام عریانش
      ولع لبریز می گردد
       به مرز آه ...تب آلود- صدایی از خراش- از درد
      به گوش شهر می آید
      صدای جیغ آن دختر بسی از دور می آید
      در آن حالت
      چه کیفی می کند دختر
      چه عشقی می کند آن مرد ِ نا مرد ِهوس آلود
      (و ننگین چهره ی  تاریک این تاریخ چه می خواهد

       چه می خواند چه می گوید؟؟؟)
      لبانش را چه رنگین می کند شهوت
      چه زیبا می فشارد دست ِ آن نامرد-
      درآن اندام ِ موزونش- در آن پیکر