بزن چو رقص غزل شور به ساز تنهایی محال اندیش- چوققنوس -باش به روح نيمایی * * * چو خلسه ی ژرفم- به تنگ نای بدن به صحن موج- آواز که رفته ام در تو به شکوت ِ پرواز در این سرا به سکوتی که کرده ام سوگند چو سایه ای در باد-که می زند لبخند نشان گمشده ی خود را هنوز دارم یاد **** در این خزان بی عطش –من را ببر آنجا ببر به خیال ستودن – خیال یک ماوا * * * بزن که بارانی – بمان که خورشیدم بپاش که رنگین , کمان- شود جانی... * * * مرا به هبوت پرندگان نظاره کردن چه؟ تو خود ترنم عشقی ترانه کردن چه؟ * * * چو مردمان غريب نواز – مهرآمیز- بزن به عزم سفر- بسوز که رسته ای- تنها چو موج خسته – بدر * * * لبالب تو سحرناک - ستارگان خواندند شکوه وسوسه را- دوباره را خواندند * * * - منم چو شهپر گمنام – - در این تلاطم شهر - چو- نقره گان ِ ستاره – - همه شبم- دفتر سوال دارم من - تو در کدام راهی؟؟؟ شتاب کن –دیریست!!! که مي کشم آهی.... در آسمان چو ثریا - به کهکشان– چو ن قاف نظر به چه بستی – که بردی ام از یاد * * * بخوان اگر تو بخواني - سکوت مي ميرد تن – شکسته ی برگان ترانه مي گيرد - به ابر پاره پاره نظر کن – مرا همان جا بین - مثال شعله- غروبم - که می تپد گاهی بيا- ببین - که درونی هزار آوازم نمی زنم لافی چو سوز در سازم به های - هوی سبکسار این دیار افسوس... هوای هم نفسی نیست- هوای دم سازم همه سر هوس اند – همه جنون شنیع ... منم که شهره عشقم چو شمع ِ شب سارت تو را ز دورا دور بلند می خوانم بگو که شنيدي .آه... بگو که مي مانم!!! م.آرمان (میرزانژاد)1 86/مهر/9 Lovers always have been distressful the entire hard-hearted are blissful in spite of honesty and sweetness love is neither delicious nor peaceful

نوشته شده در پنجشنبه 12 مهر 1386 - 04:08:11 ارسال از م.آرمان(میرزانژاد)