تو زیبا ,ناز پیوندی تو پر معنا ترین توصیف گلهای دماوندی تو نذر این الفبای حرارت-... گرم لبخندی تو بارانی ترین مضراب دلتنگی برای دل تو دلبندی لطافت ,صحنه ی بی مثل وبی تکرار بارانی- تو آن رندانه شعری و شقایق وار می مانی پر از تاثیر پر از اقوای شبهایی و رویایی ولی عارف ترین تنهای تنهایی شعور یک معمایی سوالی دارم ای پروانه ی شبهای مهتابی به کم تابی!!! کجا هستی جدا از آن... خدا هستی؟ بسر مستی , طلوع دیگری هستی تو , به حجم خلوت من بی نظیری یک شبا هنگی هماهنگی برای اشکهای بی دریغ من یک آهنگی خیال شوق پرواز کبوترهای خلخالی به دنیای خیال موج تو حوری... وهم آلود پری هستی؟ به مرز درد بی دردی تو درمانی یکی هستی یکی بودی و می مانی تو با معناترین زیبای پنهانی... تو قلب شاعری هستی به بی نامی و گم نامی و بد نامی به خود سوزی آن شمع , فروزانی و تابانی تو, آن بانوی تاریخی دخترهای ایرانی(1) به ذهن زخمی و پژمرده پائیز خیال نبض انگیز گلستانی بیا با مهر بیا با ماه بیا با من من خدای شاعران این جهانم- آرمانم مست مستانم بدون باده هم من ,آن خرابانم تو ای آنم زمستانی ترین فصل- بهارانم- و, پر اغنا ترین حالت بر این جانم... تو آن انگیزه ی افسون شبهایی تو آن پیوند موسیقی دلهایی پر از حرفی - صدا کردی مرا- با حرف و بی حرفی تو ای آنم.... بلند پرواز می بالم نگاهت را تو را در شعر تو را در فکر تو را از دور می خوانم و می خوانم و می خوانم تو ای آنم تو ای آنم مخفی احساس در جانم )... در پایان با تفالی ناب از حضرت لیسان الغیب شعر را به اندیشه حقیقی خود پیوند دادم (مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش لیکنش مهر و وفا نیست خدایا بدهش) 1) از محفوظات قلبی نویسنده( آن می آید و حتما روزی رفع ابهام خواهد کرد...)