من "درلحظه ی شاعري " به چيزي جز آن چه در ذهن مي گذرد نمي
انديشم يا شايد بهتر است بگويم مطلقا" به هيچ چيز" نمي
انديشم .) ولي واقعامگرقراراست هرسخن فقط به گونه ئي بيان
شودكه درك اش حكايت حلق باشد و راحت الحلقوم ؟ گناه
ازخواننده ئي ست كه آسان طلبي مي كند. و شاعر بدهكار هيچ
خواننده ئي نيست . سوآل اين است كه چرادرك مطلب تنها براي
"تعدادي ازخواننده گان " مشكل است ، گيرم به شماره بيش تر:
وبراي تعدادي آسان است ، گيرم به شماره كم تر؟... زبان كه
همان زبان است ، پس آيااشكال مي تواند درشيوه ی بيان باشد؟
-احمد شاملو