به چه اندیشم باز؟

به سگی آواره... که در این راه شب طولانیست

وسکوت سحری را خورده

یا به افسار شکسته اسبی

که فراسوی جنونی مرده

من در این ایرانم

به چه اندیشم باز

که از اندام قبیح این شهر بیزارم

من به احوال کدام گل نفسی تازه کنم/

مردمانی که به درس شبنم از راه شقایق همگی گمراهند

یک صدا می خوانند که نمی دانند باز آیه های تردید!!!!

من در این ایرانم

به چه دل خوش باشم

من در این سوت سکوت غمگین

که سر از دست قلم بیکار است

باز هم می گویم

من این بار

از انسان که شمردست بی نهایت تا یک ؟؟!!؟؟

با که در راه باشم

هم جا بی راه است

و  شبم در راه است

در اتاق خلوتم زجر آور

تنهایم

حلا وقت است که بیایی و ببینی

قفس این تن تنها همجا آواره است